ΦόρουμΦόρουμ  ΠόρταλΠόρταλ  ΗμερολόγιοΗμερολόγιο  ΕικονοθήκηΕικονοθήκη  Συχνές ΕρωτήσειςΣυχνές Ερωτήσεις  ΑναζήτησηΑναζήτηση  ΕγγραφήΕγγραφή  Κατάλογος ΜελώνΚατάλογος Μελών  Ομάδες ΜελώνΟμάδες Μελών  Σύνδεση  

Μοιραστείτε | 
 

 ΗΓΕΤΕΣ

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω 
Μετάβαση στη σελίδα : 1, 2  Επόμενο
ΣυγγραφέαςΜήνυμα
Digitex
Επισκέπτης



ΔημοσίευσηΘέμα: ΗΓΕΤΕΣ   Τρι Σεπ 18, 2007 12:05 am

ΦΙΝΤΕΛ ΚΑΣΤΡΟ




Ο Φιντέλ (ή, Φιδέλ) Κάστρο, πλήρες όνομα Φιντέλ Αλεχάντρο Κάστρο Ρουθ, γεννήθηκε στο Μπιράν της Κούβας στις 13 Αυγούστου 1926. Είναι ο σημερινός Πρόεδρος της Κούβας.

Ο Φιντέλ Κάστρο σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αβάνας και για κάποιο χρονικό διάστημα άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου. Από φοιτητής ακόμα αναμείχτηκε στα επαναστατικά κινήματα εναντίον της δικτατορίας του Μπατίστα. Στην εξέγερση του Σαντιάγκο (26 Ιουλίου 1953) ήταν από τους αρχηγούς στην επίθεση κατά των στρατιωτικών καταυλισμών, συνελήφθη όμως και καταδικάστηκε σε φυλάκιση 15 ετών. Το 1955 αμνηστεύτηκε και κατέφυγε στις ΗΠΑ. Εκεί προσπάθησε να μυήσει στην επανάσταση τους εξόριστους Κουβανούς. Η αμερικάνικη κυβέρνηση όμως αντέδρασε κι έτσι ο Κάστρο διέφυγε στο Μεξικό. Από κει, με λίγους άντρες, αποβιβάστηκε στην Κούβα (2 Δεκεμβρίου 1956) και ανέβηκε στα βουνά.

Το επαναστατικό κίνημα πήρε μεγάλες διαστάσεις και οι αντάρτες, μετά από πολλές επιτυχίες, κατέλαβαν την 1η Ιανουαρίου 1959 την πρωτεύουσα Αβάνα. Ο Μπατίστα απέδρασε από την Κούβα και πρωθυπουργός ανέλαβε ο Φιντέλ Κάστρο (1959), αξίωμα το οποίο διατήρησε ως το 1976. Το 1965 έγινε γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Κούβας και το 1976 συγκέντρωσε στο πρόσωπό του τα αξιώματα του προέδρου του κράτους και του αρχηγού των Ενόπλων Δυνάμεων. Το 1991 επανεκλέχτηκε γενικός γραμματέας του κόμματος και το 1993, 1998 και 2003 το Συμβούλιο των Αντιπροσώπων ανανέωσε για πέντε χρόνια την προεδρική του θητεία. Αναδείχτηκε σε ηγετική μορφή του Τρίτου Κόσμου και ανέπτυξε τους δεσμούς της χώρας του τόσο με αφρικανικές όσο και με ασιατικές χώρες. Το 1975 έστειλε στρατεύματα στην Αγκόλα στο πλευρό του Λαϊκού Κινήματος για την Απελευθέρωση της Αγκόλας και το 1978 στην Αιθιοπία για την αντιμετώπιση της εισβολής της Σομαλίας. Το γεγονός αυτό, καθώς και η βοήθεια που πρόσφερε στους Σαντινίστας της Νικαράγουας το 1979, επιδείνωσε ακόμη περισσότερο τις σχέσεις του με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 1991 η ανατροπή των καθεστώτων του υπαρκτού σοσιαλισμού και η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης σήμαναν την απαρχή μεγάλων οικονομικών δυσκολιών για την Κούβα και ο Κάστρο αναγκάστηκε να κάνει ορισμένα ανοίγματα προς την κατεύθυνση της φιλελευθεροποίησης της κουβανικής οικονομίας. Τιμήθηκε με το διεθνές βραβείο Λένιν (1961) και το χρυσό μετάλλιο Ζολιό-Κιουρί για την ειρήνη το 1972. Συνέγραψε πολιτικά έργα, τα νεότερα από τα οποία είναι Οκτωβριανή Επανάσταση και η Επανάσταση της Κούβας (1978), Φιντέλ (1987).

Ο ηγέτης της Κούβας, Φιντέλ Κάστρο, υποβλήθηκε σε εγχείρηση στο έντερο στις 31 Ιουλίου 2006 και μεταβίβασε προσωρινά την εξουσία στον αδελφό του, Ραούλ Κάστρο.


Έχει επεξεργασθεί από τον/την στις Τρι Σεπ 18, 2007 3:22 pm, 1 φορά
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Digitex
Επισκέπτης



ΔημοσίευσηΘέμα: ΗΓΕΤΕΣ   Τρι Σεπ 18, 2007 12:24 am

ΒΛΑΝΤΙΜΙΡ ΙΛΙΤΣ ΛΕΝΙΝ




Ο Βλαντίμιρ Ίλιτς Ουλιάνοβ γνωστότερος ως Λένιν (22 Απριλίου 1870 – 21 Ιανουαρίου 1924), ήταν μεγάλος πολιτικός, ηγέτης της Ρωσικής Επανάστασης και επικεφαλής της Ε.Σ.Σ.Δ. (1922-1924). Ηγέτης της Κομμουνιστικής Διεθνούς και του μπολσεβικικού κόμματος.

"Λένιν" ήταν ένα από τα επαναστατικά του ψευδώνυμα. Λέγεται ότι επέλεξε αυτό το όνομα για να παρουσιάσει την αντίθεσή του με τον Γ. Β. Πλεχάνοφ που χρησιμοποιούσε το ψευδώνυμο Βόλγκιν, παρμένο από τον ποταμό Βόλγα. Έτσι ο Ουλιάνοφ επέλεξε τον ποταμό Λένα, ο οποίος είναι μακρύτερος και ρέει στην αντίθετη κατεύθυνση, μιας και διαφωνούσαν σε ορισμένα θέματα οικονομικής κυρίως φύσης. Εντούτοις, ο Πλεχάνοφ εμφανίζεται να έχει σημαντική επιρροή επάνω στον Λένιν εκείνη την περίοδο της ζωής του, γι' αυτό και αμφισβητείται η ακρίβεια της παραπάνω πληροφορίας. Υπάρχουν διάφορες άλλες θεωρίες για την προέλευση του ψευδωνύμου, αν και ο ίδιος δεν φαίνεται να δήλωσε ποτέ ακριβώς γιατί το επέλεξε.

Το δεύτερο συνέδριο του Ρωσικού Σοσιαλιστικού Δημοκρατικού Κόμματος των Εργαζομένων (RSDLP) στις Βρυξέλλες και το Λονδίνο, τον Ιούλιο και τον Αύγουστο του 1903, ενέκρινε το πρόγραμμα που επεξεργάστηκαν ο Πλεχάνοφ και ο Λένιν, όμως έληξε με την ιστορική διάσπαση του κόμματος σε Μπολσεβίκους και Μενσεβίκους. Έτσι ο Λένιν εμφανίστηκε ως ηγέτης του μπολσεβικικού τμήματος, αργότερα μπολσεβικικού κόμματος. Οι διαφορές αφορούσαν την τακτική και τελικά το πρόγραμμα του κόμματος. Οι Μενσεβίκοι προσπάθησαν να εναρμονίσουν την πολιτική του ρωσικού προλεταριάτου με αυτήν της φιλελεύθερης αστικής τάξης. Ο Λένιν είδε στην αγροτιά τον πιο στενό σύμμαχο του προλεταριάτου. Οι περιστασιακές συμφωνίες και οι στενότερες σχέσεις με τους Μενσεβίκους απέτυχαν να σταματήσουν τη σταθερή απομάκρυνση των δύο γραμμών — επαναστατικής και οπορτουνιστικής — προλεταριακής και αστικής. Ο αγώνας με τους Μενσεβίκους σφυρηλάτησε την πορεία που οδήγησε στην απόσχιση από τη Δεύτερη Διεθνή (1914), στην επανάσταση του Οκτωβρίου (1917) και στην αλλαγή του ονόματος του κόμματος από σοσιαλδημοκρατικό σε κομμουνιστικό (1918).

Στις 25 Σεπτεμβρίου 1917 ο Κέρενσκι προσπάθησε να ανακτήσει την αριστερή του στήριξή με τη διαμόρφωση ενός νέου συνασπισμού που περιελάμβανε περισσότερους Μενσεβίκους και Σοσιαλεπαναστάτες. Έχοντας όμως οι Μπολσεβίκοι στη διάθεσή τους ένοπλη πολιτοφυλακή 25.000 ατόμων και ελέγχοντας τα Σοβιέτ η εξουσία του Κέρενσκι έμοιζε ετοιμόροπη.

Οι Μπολσεβίκοι χρησιμοποίησαν ως έδρα τους το ίδρυμα Σμολνι. Το μοναστικό οικοτροφείο θηλέων έγινε έδρα του Σοβιέτ της Πετρούπολης. Πιεζόμενος από την αριστοκρατία και τους βιομηχάνους ο Αλέξανδρος Κέρενσκι πείστηκε να ληφθούν αποφασιστικά μέτρα. Στις 22 Οκτωβρίου διέταξε τη σύλληψη της μπολσεβικικής στρατιωτικής επαναστατικής Επιτροπής. Την επόμενη ημέρα έκλεισε τις μπολσεβικικές εφημερίδες και έκοψε τα τηλέφωνα στο ίδρυμα Σμολνι.

Ο Λέων Τρότσκι τώρα πρότεινε τη συντριβή της Προσωρινής κυβέρνησης. Ο Λένιν συμφώνησε και το βράδυ της 24ης Οκτωβρίου του 1917 δόθηκαν οι σχετικές διαταγές. Οι Μπολσεβίκοι άρχισαν να καταλαμβάνουν τους σιδηροδρομικούς σταθμούς, την τηλεφωνική υπηρεσία και την κρατική τράπεζα. Την επόμενη ημέρα οι ερυθρές φρουρές περικύκλωσαν τα χειμερινά ανάκτορα. Μέσα ήταν το μεγαλύτερο μέρος της κυβέρνησης της χώρας, αν και ο Κερένσκυ είχε κατορθώσει να δραπετεύσει από την πόλη.

Τα χειμερινά ανάκτορα τα υπερασπίστηκαν οι Κοζάκοι, μερικοί αξιωματικοί και το Τάγμα Γυναικών. Στις 9 μ.μ. κανονιοβολισμοί από το φρούριο Πέτρου και Παύλου είχαν ως αποτέλεσμα να πάρει φωτιά το παλάτι. Έγιναν ελάχιστες ζημιές αλλά αυτή η πράξη έπεισε τους περισσότερους από εκείνους που υπερασπίζονταν το κτήριο να παραδοθούν. Οι επαναστάτες καθοδηγούμενοι από τον Βλαντιμίρ Αντόνοφ-Οφσέενκο εισήλθαν στα ανάκτορα και συνέλαβαν τους περισσότερους υπουργούς της Προσωρινής Κυβέρνησης.

Στις 26 Οκτωβρίου 1917, το πανρωσικό συνέδριο των Σοβιέτ παρέδωσε την εξουσία στο Συμβούλιο των Επιτρόπων του Λαού. Ο Λένιν εξελέγη πρόεδρος του Συμβουλίου ενώ σ΄αυτό συμμετείχαν σχήμα περιλαμβάνονταν οι Λέων Τρότσκι (Εξωτερικές υποθέσεις), Αλεξέι Ρίκωφ (Εσωτερικές υποθέσεις), Ανατόλι Λουνατσάρσκι (Εκπαίδευση), Αλεξάνδρα Κολλοντάι (Κοινωνική πρόνοια), Φέλιξ Ντζερζίνσκι (Εσωτερικές υποθέσεις), Ιωσήφ Στάλιν (Μειονότητες), Πέτρος Στούτσκα (Δικαιοσύνη) και Βλαντιμίρ Αντόνοφ-Οφσέενκο (Στρατιωτικές Υποθέσεις).

Σαν πρόεδρος του Συμβουλίου των Επιτρόπων του Λαού ο Λένιν κατήργησε την ιδιωτική ιδιοκτησία στη γη και άρχισε την διανομή της γης στους αγρότες. Οι τράπεζες εθνικοποιήθηκαν και εισήχθη ο έλεγχος της παραγωγής στα εργοστάσια. Κατήργησε την Συντακτική Συνέλευση του 1918 και κήρυξε παράνομα πολιτικά κόμματα όπως το Δημοκρατικό Κόμμα των Καντέτ, οι Μενσεβίκοι και οι Σοσιαλεπαναστάτες.

Ο Λένιν προχώρησε σε αποστράτευση του στρατεύματος και ανήγγειλε ότι προγραμμάτιζε να συνάψει ανακωχή με τη Γερμανία. Τον Δεκέμβριο του 1917 ο Λέων Τρότσκι οδήγησε τη ρωσική αντιπροσωπεία στο Μπρεστ-Λιτόφσκ όπου θα διαπραγματευόταν με τους αντιπροσώπους της Γερμανία και της Αυστρίας.

Ο Τρότσκι ανέλαβε το δύσκολο στόχο να βγάλει τη Ρωσία από τον Πρώτο παγκόσμιο πόλεμο χωρίς να παραχωρήσει εδάφη στις Κεντρικές δυνάμεις. Με την υιοθέτηση μιας τακτικής καθυστερήσεων ο Τρότσκι ήλπιζε ότι η επανάσταση θα επεκτεινόταν από τη Ρωσία στη Γερμανία και την Αυστροουγγαρία προτού υπογράψει τη συνθήκη.

Μετά από εννέα εβδομάδες διαπραγματεύσεων χωρίς να καταλήξουν σε συμφωνία, ο γερμανικός στρατός διατάχτηκε να επαναλάβει την προέλασή του στο ρωσικό έδαφος. Στις 3 Μαρτίου 1918, με τα γερμανικά στρατεύματα να κινούνται προς την Πετρούπολη, ο Λένιν διέταξε τον Τρότσκι να δεχτεί τους όρους των Κεντρικών δυνάμεων. Η Συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ ανάγκασε τους Ρώσους να παραδώσουν την Ουκρανία, τη Φινλανδία, τις Βαλτικές χώρες, τον Καύκασο και την Πολωνία.

Η απόφαση της ανακωχής αύξησε τη λαϊκή αντίθεση προς τη Μπολσεβικική κυβέρνηση. Ο Λαβρ Κορνίλοφ οργάνωσε έναν στρατό εθελοντών. Κατά τη διάρκεια των επόμενων μηνών διάφορες ομάδες που αντιτάσσονταν στο σοβιετικό καθεστώς ένωσαν τις δυνάμεις τους. Οι ένοπλοι που πάλεψαν ενάντια στον Κόκκινο Στρατό κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου πολέμου ονομάστηκαν Λευκοί. Ο Λευκός Στρατός περιελάμβανε διάφορες ετερόκλητες ομάδες. Τους «Καντέτ», οι οποίοι επιθυμούσαν να συνεχίσουν τον πόλεμο ενάντια στις Κεντρικές δυνάμεις. Μενσεβίκους και Σοσιαλεπαναστάτες που αντιτάχθηκαν στη δικτατορική πολιτική του νέου καθεστώτος. Γαιοκτήμονες που είχαν χάσει τα κτήματά τους και ιδιοκτήτες εργοστασίων που εθνικοποιήθηκαν. Αφοσιωμένα μέλη της Ρωσικής ορθόδοξης εκκλησίας οι οποίοι αντιτέθηκαν στον κυβερνητικό αθεϊσμό και βασιλόφρονες που προσδοκούσαν να αποκαταστήσουν τη μοναρχία.

Ο λευκός στρατός είχε πρόσκαιρη επιτυχία στην Ουκρανία όπου οι Μπολσεβίκοι δεν ήταν λαοφιλείς. Η κύρια αντίσταση προήλθε από τον Νέστορ Μαχνό, ηγέτη ενός σώματος αναρχικών της περιοχής. Ο Λέων Τρότσκι και Βλαντιμίρ Αντόνοφ-Οφσέενκο, ανέλαβαν την ηγεσία του Κόκκινου Στρατού και βαθμιαία απέκτησαν τον έλεγχο της Ουκρανίας. Μέχρι τον Φεβρουάριο, του 1918, οι Λευκοί δεν κατείχαν καμία σημαντική περιοχή στη Ρωσία αλλά ο εμφύλιος διήρκεσε έως τα τέλη του 1920.

Η πολιτική του Λένιν κατά τη διάρκεια του εμφύλιου πολέμου δημιούργησε κοινωνική αναστάτωση και οδήγησε σε ταραχές, απεργίες και διαδηλώσεις. Μετά από την εξέγερση της Κρονστάνδης εισήγαγε τη νέα οικονομική πολιτική. Οι αγρότες είχαν την άδεια να πωλούν τα προϊόντα τους στην ελεύθερη αγορά και να απασχολούν άτομα ως εργάτες. Οι αγρότες που επέκτειναν το μέγεθος των αγροκτημάτων τους έγιναν γνωστοί ως Κουλάκοι. Τα εργοστάσια που απασχολούσαν λιγότερο από είκοσι άτομα μπορούσαν να τα απαιτήσουν πίσω οι προηγούμενοι ιδιοκτήτες τους.

Ο Λένιν πέθανε στις 21 Ιανουαρίου, 1924 στην Γκόρκι (ο συνοικισμός κοντά στη Μόσχα). Φήμες ότι ο Λένιν έπασχε από σύφιλη αναπήδησαν αμέσως μετά από το θάνατό του. Η επίσημη αιτία θανάτου που δόθηκε ήταν εγκεφαλική αρτηριοσκλήρωση, ή εγκεφαλικό επεισόδιο (το τέταρτό του), αλλά από τους 27 παθολόγους που τον εξέταζαν, μόνο οκτώ υπέγραψαν το συμπέρασμα στην έκθεση αυτοψίας του. Επομένως, έχουν υποβληθεί διάφορες θεωρίες σχετικά με το θάνατό του. Παραδείγματος χάριν, μια μεταθανάτια διάγνωση από δύο ψυχιάτρους και έναν νευρολόγο που δημοσιεύθηκε πρόσφατα σε ευρωπαϊκό περιοδικό νευρολογίας, υποστήριξε ότι ο Λένιν πέθανε από τη σύφιλη.

Έγγραφα που δημοσιεύτηκαν μετά την πτώση της Ε.Σ.Σ.Δ., μαζί με τα απομνημονεύματα των παθολόγων του Λένιν, υποδεικνύουν ότι ο Λένιν θεραπεύθηκε από τη σύφιλη το 1895. Άλλα έγγραφα επίσης αναφέρουν ότι ο Αλεξέι Αμπρικόσοφ, ο παθολόγος υπεύθυνος για την αυτοψία, διατάχτηκε να επιβεβαιώσει ότι ο Λένιν δεν πέθανε από σύφιλη. Ο Αμπρικόσοφ δεν ανέφερε τη σύφιλη στην αυτοψία, εντούτοις η καταστροφή αιμοφόρων αγγείων, η παράλυση και άλλες παρενέργειες που ανέφερε είναι χαρακτηριστικές της σύφιλης. Σε μια δεύτερη εκδοχή της έκθεσης αυτοψίας, κανένα από τα όργανα, σημαντικές αρτηρίες ή περιοχές του εγκεφάλου που επηρεάζονται συνήθως από τη σύφιλη δεν αναφέρθηκαν.

Το 1923, οι γιατροί του Λένιν του χορήγησαν "Σαλβαρσάν", το μόνο φάρμακο που χρησιμοποιούνταν εκείνη την περίοδο για την θεραπεία της σύφιλης, καθώς και ιωδιούχο κάλιο το οποίο ήταν επίσης σύνηθες στη θεραπεία της ασθένειας.
Η τελευταία φωτογραφία του ηγέτη της Οκτωβριανής Επανάστασης
Η τελευταία φωτογραφία του ηγέτη της Οκτωβριανής Επανάστασης

Η σύφιλη βέβαια ήταν μια συνηθισμένη ασθένεια στη Ρωσία εκείνη την εποχή. Επίσης δεν είχε κανένα ορατό τραύμα στο σώμα του που συνοδεύει τα τελευταία στάδια της ασθένειας. Οι περισσότεροι ιστορικοί συμφωνούν ότι η πλέον πιθανή αιτία του θανάτου του ήταν το τραύμα που προκλήθηκε από τη σφαίρα που υπήρχε ακόμα στο λαιμό του μετά την απόπειρα δολοφονίας.

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '20 το ρωσικό κίνημα του "κοσμισμού" ήταν αρκετά δημοφιλές και υπήρξε πρόθεση να συντηρηθεί κατά τρόπο κρυοστατικό το σώμα του Λένιν προκειμένου να τον επαναφέρουν στη ζωή στο μέλλον. Ο απαραίτητος εξοπλισμός αγοράστηκε στο εξωτερικό, αλλά για ποικίλους λόγους το σχέδιο δεν πραγματοποιήθηκε. Αντ' αυτού το σώμα του βαλσαμώθηκε και τοποθετήθηκε σε μόνιμη έκθεση στο μαυσωλείο Λένιν στη Μόσχα.

Ο εγκέφαλος του αφαιρέθηκε προτού βαλσαμωθεί το σώμα του. Η σοβιετική κυβέρνηση ανάθεσε στο γνωστό γερμανό επιστήμονα νευρολογίας Οσκαρ Φογκτ να μελετήσει τον εγκέφαλο του Λένιν για να εντοπίσει την ακριβή θέση των κυττάρων του εγκεφάλου που είναι αρμόδια για τη μεγαλοφυΐα. Το Ίδρυμα Εγκεφάλου δημιουργήθηκε στη Μόσχα για αυτόν το λόγο. Ο Φογκτ δημοσίευσε ένα έντυπο για τον εγκέφαλο το 1929 όπου ανέφερε ότι μερικοί πυραμιδικοί νευρώνες στο τρίτο στρώμα του εγκεφαλικού φλοιού του Λένιν ήταν πολύ ανεπτυγμένοι. Εντούτοις το συμπέρασμα της συνάφειάς του στη μεγαλοφυΐα αμφισβητήθηκε. Η εργασία του Φογκτ θεωρήθηκε από τους Σοβιετικούς σαν ανεπαρκής. Η περαιτέρω έρευνα συνεχίστηκε από σοβιετική ομάδα, αλλά η εργασία για τον εγκέφαλο του Λένιν δεν κοινοποιήθηκε.

Σύγχρονοι ανατομιστές δεν θεωρούν πλέον ότι η μορφολογία μπορεί μόνη της να καθορίσει τη λειτουργία του εγκεφάλου.

Μέχρι σήμερα η σορός του φυλάσεται στο μαυσωλείο όπου επιστήμονες - συντηρητές ελέγχουν το σώμα του δύο φορές την εβδομάδα για τυχόν φθορά. Κάθε 18 μήνες μεταφέρεται σε ένα εργαστήριο κάτω από το μαυσωλείο του, εξετάζεται και βυθίζεται σε χημικές ουσίες για συντήρηση . Ήταν ο πρώτος Ρώσος που φυγαδεύτηκε από τη Μόσχα το 1941, περνώντας την περίοδο του πολέμου στη Σιβηρία.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Se8elwStaTessera
Χμμμμ...!
Χμμμμ...!


Αριθμός μηνυμάτων : 46
Ηλικία : 25
Registration date : 14/09/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ΗΓΕΤΕΣ   Τρι Σεπ 18, 2007 2:42 am

axxxxxxxxxxxxxxxxxxx
8eeeeeeeeeeeeeeee mou
re poso ampali iste ? ( me tin kali enia e )
pioi ine auti i ksemparki stis fotografies


8elete igeti ?


PARTE TON


Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
ntelirios
Eπιμελητής!
Eπιμελητής!


Αριθμός μηνυμάτων : 866
Ηλικία : 35
Location : Ρέθυμνο
Registration date : 13/09/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ΗΓΕΤΕΣ   Τρι Σεπ 18, 2007 2:56 am

Μου διαγράψατε το ποστ μου ή μου φαίνεται? Suspect
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
prozak
Επιμελήτρια!
Επιμελήτρια!


Αριθμός μηνυμάτων : 541
Registration date : 13/09/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ΗΓΕΤΕΣ   Τρι Σεπ 18, 2007 1:33 pm

τώρα άμα σας πετάξω κανένα A.H. θα φταίω εγώ?
ε? θα φταίω?

_________________
κάποια στιγμή θα νικήσω τους δαίμονες του παρελθόντος και θα βρω τη νεραϊδοχώρα μου....

http://www.youtube.com/watch?v=FTB4xo2R6O8
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
ntelirios
Eπιμελητής!
Eπιμελητής!


Αριθμός μηνυμάτων : 866
Ηλικία : 35
Location : Ρέθυμνο
Registration date : 13/09/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ΗΓΕΤΕΣ   Τρι Σεπ 18, 2007 4:09 pm

prozak έγραψε:
τώρα άμα σας πετάξω κανένα A.H. θα φταίω εγώ?
ε? θα φταίω?
Τι είναι το Α.Η??? scratch

_________________
Όλα είναι μία λεπτομέρεια...όλα είναι ένα κάτι...βρήκαμε το δέντρο αλλά χάσαμε το δάσος....


http://www.youtube.com/watch?v=xUlExuHQ0BA
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
prozak
Επιμελήτρια!
Επιμελήτρια!


Αριθμός μηνυμάτων : 541
Registration date : 13/09/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ΗΓΕΤΕΣ   Τρι Σεπ 18, 2007 6:27 pm

ntelirios έγραψε:
prozak έγραψε:
τώρα άμα σας πετάξω κανένα A.H. θα φταίω εγώ?
ε? θα φταίω?
Τι είναι το Α.Η??? scratch

Adolf Hitler Embarassed

_________________
κάποια στιγμή θα νικήσω τους δαίμονες του παρελθόντος και θα βρω τη νεραϊδοχώρα μου....

http://www.youtube.com/watch?v=FTB4xo2R6O8
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
Druidis
Αρχίζω και κολλάω!
Αρχίζω και κολλάω!


Αριθμός μηνυμάτων : 252
Ηλικία : 33
Location : Κόρινθος-Καβάλα
Registration date : 16/09/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ΗΓΕΤΕΣ   Τρι Σεπ 18, 2007 6:41 pm

Προβλεπω σε λιγο καιρο εδω μεσα να γαμιεται το θεμα οπως και στο ζορταλ με τα πολιτικα...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://www.korinthosfans.gr
prozak
Επιμελήτρια!
Επιμελήτρια!


Αριθμός μηνυμάτων : 541
Registration date : 13/09/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ΗΓΕΤΕΣ   Τρι Σεπ 18, 2007 6:43 pm

μπα, εγώ δεν είμαι τρεκος

_________________
κάποια στιγμή θα νικήσω τους δαίμονες του παρελθόντος και θα βρω τη νεραϊδοχώρα μου....

http://www.youtube.com/watch?v=FTB4xo2R6O8
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
sTeLiTo
Επισκέπτης



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ΗΓΕΤΕΣ   Τρι Σεπ 18, 2007 6:47 pm

Druidis έγραψε:
Προβλεπω σε λιγο καιρο εδω μεσα να γαμιεται το θεμα οπως και στο ζορταλ με τα πολιτικα...
θα προσπαθησουμε να κρατησουμε μια γραμμη...γιατι νομιζεις βαλαμε την αννα?
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Druidis
Αρχίζω και κολλάω!
Αρχίζω και κολλάω!


Αριθμός μηνυμάτων : 252
Ηλικία : 33
Location : Κόρινθος-Καβάλα
Registration date : 16/09/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ΗΓΕΤΕΣ   Τρι Σεπ 18, 2007 6:47 pm

Για να δουμε...ευχομαι να μην γινει και ξενερωσουμε και εδω περα...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://www.korinthosfans.gr
prozak
Επιμελήτρια!
Επιμελήτρια!


Αριθμός μηνυμάτων : 541
Registration date : 13/09/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ΗΓΕΤΕΣ   Τρι Σεπ 18, 2007 6:49 pm

επειδή είμαι ουδέτερη και αντικειμενική!!!!!


_________________
κάποια στιγμή θα νικήσω τους δαίμονες του παρελθόντος και θα βρω τη νεραϊδοχώρα μου....

http://www.youtube.com/watch?v=FTB4xo2R6O8
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
sTeLiTo
Επισκέπτης



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ΗΓΕΤΕΣ   Τρι Σεπ 18, 2007 6:49 pm

και σκληρη πανω απο ολα
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
prozak
Επιμελήτρια!
Επιμελήτρια!


Αριθμός μηνυμάτων : 541
Registration date : 13/09/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ΗΓΕΤΕΣ   Τρι Σεπ 18, 2007 6:52 pm

σε αυτο δε θα έπρεπε να βγάζεις γλώσσα...

αν ξεφύγουμε, δε θα είμαι γλυκιά...

_________________
κάποια στιγμή θα νικήσω τους δαίμονες του παρελθόντος και θα βρω τη νεραϊδοχώρα μου....

http://www.youtube.com/watch?v=FTB4xo2R6O8
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
Druidis
Αρχίζω και κολλάω!
Αρχίζω και κολλάω!


Αριθμός μηνυμάτων : 252
Ηλικία : 33
Location : Κόρινθος-Καβάλα
Registration date : 16/09/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ΗΓΕΤΕΣ   Τρι Σεπ 18, 2007 6:52 pm

Σκληρη ειναι χωρις αμφιβολια...αλλα ουδετερη και αντικειμενικη αμφιβαλω... Smile
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://www.korinthosfans.gr
sTeLiTo
Επισκέπτης



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ΗΓΕΤΕΣ   Τρι Σεπ 18, 2007 6:53 pm

αυτο θελουμε κι εμεις, ας μεινει τουλαχιστον μια κατηγορια απειραχτη...γιαυτο οταν βλεπεις οτι ξεφευγει πολυ το θεμα, παρεμβασεις, προειδοποιησεις και αμα λαχει και καμια διαγραφη ποστ...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Druidis
Αρχίζω και κολλάω!
Αρχίζω και κολλάω!


Αριθμός μηνυμάτων : 252
Ηλικία : 33
Location : Κόρινθος-Καβάλα
Registration date : 16/09/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ΗΓΕΤΕΣ   Τρι Σεπ 18, 2007 6:55 pm

Πωωωω καραφασισταρια του κερατα!!!!


Υγ:καλα κανετε -μη μαμαμε αλλο το θεμα
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://www.korinthosfans.gr
Druidis
Αρχίζω και κολλάω!
Αρχίζω και κολλάω!


Αριθμός μηνυμάτων : 252
Ηλικία : 33
Location : Κόρινθος-Καβάλα
Registration date : 16/09/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ΗΓΕΤΕΣ   Τρι Σεπ 18, 2007 7:01 pm


Πρωθυπουργός της Ελλάδας από τον Μάιο του 1990 έως τον Οκτώβριο του 1993.
Γεννήθηκε το 1918 στα Χανιά. Είναι μικρανεψιός του Ελευθέριου
Βενιζέλου. Σπούδασε νομικά, πολιτικές και οικονομικές επιστήμες στο
Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στη διάρκεια της Κατοχής πρωτοστάτησε στη
δημιουργία αντιστασιακών οργανώσεων στην Κρήτη, συνελήφθη από τους
Γερμανούς και καταδικάστηκε σε θάνατο. Το 1945 συνετέλεσε στην
αναίμακτη παράδοση των γερμανικών στρατευμάτων στην Κρήτη.
Μετά τον πόλεμο εισήλθε στην πολιτική. Εξελέγη βουλευτής Χανίων με το
Κόμμα των Φιλελευθέρων για πρώτη φορά το 1946 και με τη σημαία του
ίδιου κόμματος από το 1950 έως το 1958. Το 1961 προσχώρησε στην Ενωση
Κέντρου που μόλις είχαν ιδρύσει ο Γεώργιος Παπανδρέου και ο Σοφοκλής
Βενιζέλος. Με την Ενωση Κέντρου εξελέγη βουλευτής το 1961 και το 1963.
Υπουργοποιήθηκε πολλές φορές στις κυβερνήσεις του Πλαστήρα, του Σοφοκλή
Βενιζέλου και του Γεωργίου Παπανδρέου. Παράλληλα πρωταγωνίστησε στις
εσωκομματικές συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις της Ένωσης Κέντρου.
Διαδραμάτισε πρωτεύοντα ρόλο στα "Ιουλιανά" του 1965, δηλαδή την
απομάκρυνση του τότε πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου από τον βασιλιά
Κωνσταντίνο και την αποχώρηση βουλευτών από την Ένωση Κέντρου που
ακολούθησε, τη γνωστή "αποστασία". Συμμετείχε στις αλλεπάλληλες
κυβερνήσεις των "αποστατών". Στη διάρκεια της Απριλιανής Δικτατορίας
συνελήφθη και τέθηκε υπό περιορισμό, αλλά κατόρθωσε να διαφύγει στη
Γαλλία.
Στις πρώτες μεταπολιτευτικές εκλογές κατέβηκε ως ανεξάρτητος υποψήφιος
βουλευτής και δεν εξελέγη. Το 1977 εξελέγη βουλευτής ως αρχηγός του
Κόμματος των Νεοφιλελευθέρων. Μερικούς μήνες αργότερα προσχώρησε στη
Νέα Δημοκρατία και ανέλαβε υπουργός Συντονισμού στην κυβέρνηση
Καραμανλή και υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση του Γεωργίου Ράλλη.
Τον Σεπτέμβριο εξελέγη πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, υπερισχύοντας του
Κωστή Στεφανόπουλου και διαδεχόμενος τον Ευάγγελο Αβέρωφ. Παρέμεινε
αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας μέχρι την επομένη ημέρα των εκλογών του
1993. Τον διαδέχθηκε στην ηγεσία του κόμματος ο Μιλτιάδης Εβερτ.
Ορκίστηκε πρωθυπουργός τον Απρίλιο του 1990 μετά τη νίκη της Νέας
Δημοκρατίας στις εκλογές. Αναγκάστηκε να προσφύγει σε εκλογές στις 10
Οκτωβρίου του 1993 όταν απέσυρε την υποστήριξή του από την κυβέρνηση ο
βουλευτής Κιλκίς, Γιώργος Σιμπιλίδης. Έκτοτε παραμένει στην ενεργό
πολιτική ως βουλευτής και μετέχοντας σε όλα τα κομματικά όργανα της
Νέας Δημοκρατίας.
Είναι παντρεμένος με τη Μαρίκα Μητσοτάκη, πατέρας τεσσάρων παιδιών,
ενός γυιού και τριών κορών, μια από τις οποίες είναι η Ντόρα
Μπακογιάννη βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://www.korinthosfans.gr
prozak
Επιμελήτρια!
Επιμελήτρια!


Αριθμός μηνυμάτων : 541
Registration date : 13/09/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ΗΓΕΤΕΣ   Τρι Σεπ 18, 2007 7:51 pm

Ιωάννης Μεταξάς (1871-1941)





Στρατιωτικός και πολιτικός. Γεννήθηκε το 1871 στην Ιθάκη και πέθανε το
1941 στην Αθήνα. Απόφοιτος της Σχολής Ευελπίδων, με ανώτερες σπουδές
στη Γερμανία, υπηρέτησε στον ελληνικό στρατό ως αξιωματικός και ως
μέλος του Γενικού Επιτελείου, παραιτήθηκε όταν διαφώνησε με τη
Μικρασιατική Εκστρατεία.
Στη συνέχεια πολιτεύθηκε ιδρύοντας το κόμμα των Ελευθεροφρόνων.
Πολιτικός με συντηρητικές πολιτικές απόψεις, οπαδός της μοναρχίας, ήλθε
επανειλημμένα σε σύγκρουση με τα βενιζελικά κόμματα. Οπαδός του
ολοκληρωτισμού, με τη σύμφωνη γνώμη του τότε βασιλιά Γεωργίου του Β'
ανέστειλε το Σύνταγμα, κήρυξε τη δικτατορία της 4ης Αυγούστου, καθεστώς
με στοιχεία παρμένα από τα φασιστικά καθεστώτα της Ευρώπης.
Όμως με την έναρξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου είδε ότι τα συμφέροντα της
Ελλάδας ταυτίζονταν με εκείνα της Γαλλίας και της Μεγάλης Βρετανίας και
προχώρησε τον Ιανουάριο του 1940 σε σύναψη εμπορικής και αμυντικής
συμφωνίας με την τελευταία. Απέρριψε το ιταλικό τηλεσίγραφο στις 28
Οκτωβρίου του 1940 και έβαλε την Ελλάδα στον πόλεμο στο πλευρό των
δυνάμεων που πολεμούσαν τον φασισμό.

_________________
κάποια στιγμή θα νικήσω τους δαίμονες του παρελθόντος και θα βρω τη νεραϊδοχώρα μου....

http://www.youtube.com/watch?v=FTB4xo2R6O8
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
alekos1967
Είδα φώς και μπήκα!
Είδα φώς και μπήκα!


Αριθμός μηνυμάτων : 14
Registration date : 17/09/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ΗΓΕΤΕΣ   Τετ Σεπ 19, 2007 2:53 pm

Γεώργιος Γρίβας, γνωστός και με το ψευδώνυμο Διγενής, ήταν Κύπριος στρατιωτικός και αμφιλεγόμενη προσωπικότητα της ιστορίας της Κύπρου. Οργάνωσε και ηγήθηκε του αγώνα των Κυπρίων για ένωση με την Ελλάδα, στην προσπάθειά του όμως αυτή δε δίστασε να αναλάβει ένοπλη δράση κατά Ελληνοκυπρίων οπαδών του ΑΚΕΛ, οι οποίοι επιθυμούσαν απλά ανεξαρτησία από τους Άγγλους, και αργότερα κατά του αρχιεπισκόπου Μακάριου, προέδρου της Κύπρου, όταν θεώρησε ότι ο τελευταίος πρόδιδε τον «εθνικό αγώνα» για Ένωση. Επίσης κατηγορήθηκε για βιαιότητες κατά Τουρκοκυπρίων, ενόπλων και αμάχων, σε όλες τις φάσεις της δράσης του στην Κύπρο.
Γεννήθηκε στην Λευκωσία της Κύπρου στις 5 Ιουλίου 1897 και μεγάλωσε στο χωριό Τρίκωμο της επαρχίας Αμμοχώστου. Διετέλεσε στρατιωτικός του Ελληνικού Στρατού. Συμμετείχε στην Μικρασιατική εκστρατεία και πολέμησε στο Αλβανικό μέτωπο εναντίον των Ιταλών το 1940. Κατά την διάρκεια της Γερμανικής κατοχής ίδρυσε στην Αθήνα την Οργάνωση Χ. Αποστρατεύτηκε με το βαθμό του Συνταγματάρχη.
Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας μετέβη μυστικά στην Κύπρο με το ψευδώνυμο Διγενής και ίδρυσε την ΕΟΚΑ της οποίας ήταν και ο στρατιωτικός αρχηγός (πολιτικός αρχηγός ήταν ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος) με στόχο την εκδίωξη των Βρετανών από το νησί και την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα.
Επικήρυξη του Γρίβα από τους Βρετανούς



Μετά την ανακήρυξη της Κυπριακής Δημοκρατίας το 1960 ο Γρίβας συνέχισε να αποτελεί ουσιαστικό παράγοντα των εξελίξεων. Αναχώρησε για την Ελλάδα, όπου έγινε δεκτός με μεγάλες τιμές και του απονεμήθηκε ο βαθμός του στρατηγού εν αποστρατεία. Τον Ιούνιο του 1964 τον ξαναέστειλε η κυβέρνηση Παπανδρέου επικεφαλής 5.000 στρατιωτών και ανέλαβε την αρχηγία των ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων και στη συνέχεια και της Εθνικής Φρουράς με τη διστακτική συναίνεση του Μακάριου. Το Νοέμβριο του 1967 ελληνοκυπριακές δυνάμεις υπό τις διαταγές του Γρίβα επιτέθηκαν στους Τουρκοκυπρίους στις περιοχές Άγιος Θεόδωρος και Κοφίνου δυτικά της Λάρνακας, ύστερα από εντάσεις και προκλήσεις μεταξύ των δύο πλευρών, με αποτέλεσμα τον θάνατο 22 Τουρκοκυπρίων και ενός Ελληνοκυπρίου. Η Τουρκία απείλησε να εισβάλει στο νησί και η εισβολή απετράπη μόνο με ανταλλάγματα την απόσυρση της ελληνικής μεραρχίας από την Κύπρο και την ανάκληση του Γρίβα στην Ελλάδα. Το καλοκαίρι του 1971, όταν οι σχέσεις του Μακαρίου με τη δικτατορία των Συνταγματαρχών είχαν ενταθεί, επέστρεψε κρυφά στην Κύπρο και ίδρυσε την παράνομη οργάνωση ΕΟΚΑ Β' με στόχο την συνέχιση του αγώνα για ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα ενεργώντας σε βάρος της νόμιμης κυβέρνησης της Κύπρου. Πέθανε από καρδιακή προσβολή στο κρυσφήγετο του στη Λεμεσό στις 27 Ιανουαρίου 1974). Η ΕΟΚΑ Β' συνέχισε τη δράση της, καθοδηγούμενη πλέον απευθείας από την Αθήνα, και αναμίχθηκε στο πραξικόπημα Σαμψών, το οποίο ανέτρεψε τον Μακάριο και οδήγησε στην τουρκική εισβολή.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
alekos1967
Είδα φώς και μπήκα!
Είδα φώς και μπήκα!


Αριθμός μηνυμάτων : 14
Registration date : 17/09/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ΗΓΕΤΕΣ   Τετ Σεπ 19, 2007 2:55 pm

Μορφοβούνι Καρδίτσας,1883 - Αθήνα,1953

Στρατιωτικός, γνωστός με την προσωνυμία “Μαύρος Καβαλάρης” και πολιτικός που διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο σε κρισιμότατες φάσεις της νεοελληνικής ιστο ρίας. Γεννήθηκε στο Μορφοβούνι Καρδίτσης το 1883 και πέθανε το 1953. Υπήρξε ηγέτης της Επανάστασης του 1922 και επανειλημμένα πρωθυπουργός της χώρας (1950, 1951- 52) κατά την ταραχώδη πρώτη μεταπολεμική δεκαετία.
Ο Πλαστήρας ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές στην Καρδίτσα και κατόπιν κατατάχθηκε στο στρατό (1903) και, ως υπαξιωματικός, πήρε μέρος στο Μακεδονικό Αγώνα (1905), καθώς και στις στρατιωτικές κινήσεις που κατέληξαν στο κίνημα στο Γουδί (1909).
Στη συνέχεια, σπούδασε στη Σχολή Υπαξιωματικών (1910-12), από όπου αποφοίτησε με το βαθμό του ανθυπολοχαγού Πεζικού. Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων (1912 - 13) διακρίθηκε επανειλημμένα στο πεδίο της μάχης για την ανδρεία και την αυταπάρνησή του (Ελασσόνα, Σαραντάπορο, Γιαννιτσά, Λαχανάς κ.α.), κερδίζοντας το Θαυμασμό των ανωτέρων του και το τιμητικό προσωνύμιο του “ Μαύρου Καβαλάρη”Πήρε μέρος ακόμη, κατά την περίοδο που ακολούθησε, στο Βορειοηπειρωτικό Αγώνα.
Λοχαγός κατά την εποχή του Διχασμού, ο Πλαστήρας προσχώρησε(Σεπτ.1916) στο βενιζελικό κίνημα της Εθνικής Αμύνης και ανέλαβε διοικητής τάγματος στο 6ο Σύνταγμα της Μεραρχίας Αρχιπελάγους. Πήρε κατόπιν μέρος στις πολεμικές επιχειρήσεις του Μακεδονικού Μετώπου, όπου έδρεψε νέες δάφνες (κυρίως κατά τη μάχη στο Σκρα) και προάχθηκε “έπ’ ανδραγαθία” στο βαθμό του αντισυνταγματάρχη. Το 1919 ως διοικητής του 5/42 Συντάγματος Ευζώνων, μετέσχε στην Εκστρατεία της Ουκρανίας, εναντίον των μπολσεβίκων, κατά την οποία προάχθηκε, πάλι “έπ’ ανδραγαθία” στο βαθμό του συνταγματάρχη. Μετά το τέλος της επιχείρησης εκείνης μετακινήθηκε με τη μονάδα του στο Γαλάτσι της Ρουμανίας και από εκεί στη Μικρά Ασία.
Θερμός πατριώτης και ατρόμητος πολεμιστής, ο Πλαστήρας πρωταγωνίστησε σε όλες τις φάσεις της Μικρασιατικής Εκστρατείας και κατόρθωσε να περιβάλει το προσωνύμιό του (του “Μαύρου Καβαλάρη”) με μυθική αίγλη. Ιδιαίτερα διακρίθηκε κατά την τελική φάση των επιχειρήσεων στα βάθη της Μικρασιατικής ενδοχώρας (1921 - 22),καθώς και κατά τις τραγικές στιγμές της κατάρρευσης του Μετώπου και της ραγδαίας διάλυσης του ελληνικού στρατού (Αύγ.1922). Χαρακτηριστικό είναι ότι οι υπό τις διαταγές του δυνάμεις οπισθοχώρησαν τότε συντεταγμένα από τη Φιλαδέλφεια στον Τσεσμέ, καλύπτοντας σε μεγάλο βαθμό τη γενικότερη ελληνική υποχώρηση, και ότι o ίδιος εγκατέλειψε σχεδόν τελευταίος με τους άνδρες του τη γη της Μικράς Ασίας. 'Άμεση συνέπεια της ήττας και της καταστροφής υπήρξε η επιτυχημένη εξέγερσητου στρατού στη Xio και Μυτιλήνη (Σεπ.1922) και ο σχηματισμός επαναστατικής Τριανδρίας, αποτελούμενης από τους συνταγματάρχες Πλαστήρα και Γονατά και τον αντιπλοίαρχο Φωκά, με ουσιαστικό ηγέτη τον πρώτο. Ακολούθησε η απομάκρυνση του Κωνσταντίνου Α' από τον θρόvo και η ανάληψη Της εξουσίας από την Τριανδρία.
Ο Πλαστήρας -ισχυρός άνδρας του νέου καθεστώτος διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο στις ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις που ακολούθησαν. Μεταξύ άλλων, ανέλαβε την ευθύνη και το τεράστιο πολιτικό κόστος της εκτέλεσης των “Εξ”(Νοέμβρ.1922) και εργάστηκε για τη γρήγορη ανασυγκρότηση των ενόπλων δυνάμεων της χώρας και την άμεση αντιμετώπιση των τεράστιων οικονομικοκοινωνικών προβλημάτων , που είχε δημιουργήσει η άφιξη εκατοντάδων χιλιάδων Μικρασιατικών προσφύγων. Σημειώνεται ότι μετά το σχηματισμό κυβέρνησης υπό την προεδρία του Γονατά (Νέμβρ.1922), ο Πλαστήρας διατήρησε τα ηνία της εξουσίας και ενέκρινε τους χειρισμούς που οδήγησαν στην υπογραφή της Συνθήκης Λοζάννης (Μάιος 1923). Στη συνέχεια-με κλονισμένη την υγεία - αποσύρθηκε από το προσκήνιο των εξελίξεων, ως τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου, οπότε εκδηλώθηκε το αντεπαναστατικό στρατιωτικό κίνημα των Γαργαλίδη καιΛεοναρδοπουλου (Οκτ. 1923). Για καταστολή του κινήματος, o Πλαστήρας έδρασε με τόλμη και αποφασιστικότητα, κινητοποιώντας τις πιο ετερόκλητες δυνάμεις τουβασιλόφρονα χώρου. Βέβαιος o Πλαστήρας για το πολιτικό αδιέξοδο οποίο οδηγούσε τον εθνικό βίο μια μακρό παραμονή του στρατιωτικού καθεστώτος στην εξουσία, υποστήριξε την επιστροφή της χώρας στην κοινοβουλευτική τάξη και συναίνεσε στη διεξαγωγή των εκλογών του Δεκεμβρίου 1923. Λίγες μέρες αργότερα παρέδωσε επίσηματην εξουσία στη Συντακτική Συνέλευση, αφού προηγουμένως -μέσα σε επευφημίες- έκανε απολογισμό του έργου του στρατιωτικού καθεστώτος (2 Ιαν.1924).
Σε αναγνώριση των υπηρεσιών του η Εθνική Αντιπροσωπεία τον ανακήρυξε “άξιο της πατρίδος” και αποφάσισε την προαγωγή του στο βαθμό του αντιστράτηγου εν αποστρατεία (Μάιος).
Αν και εξαιρετικά δημοφιλής στα λαϊκά στρώματα και στους κύκλους των δημοκρατικών αξιωματικών, o Πλαστήρας προτίμησε να παραμείνει μακριά από τις πολιτικές εξελίξεις για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Ωστόσο , μετά την επικράτηση της δικτατατορίας του Θ. Πάγκαλου (Ιούν.1925) εξεδήλωσε αντιδικτατορικές διαθέσεις, με αποτέλεσμα να συλληφθεί (Οκτ.1925) κάτω από περιπετειώδεις συνθήκες και να εκδιωχθεί βίαια στην Ιταλία. Αλλά και μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας (1926), ο Πλαστήρας συνέχισε την αποχή του από το δημόσιο βίο, εκφράζοντας πάντως συχνό το ενδιαφέρον του για τις πολιτικές εξελίξεις. Την εποχή αυτή ερωτοτρόπησε ιδεολογικά και με τις φασιστικές Θεωρίες του Μουσολίνι, οι οποίες -έντονα λαϊκιστικές και έμπλεες ψευδεπίγραφου εθνικισμού- ασκούσαν σημαντική γοητεία στις τάξεις ακόμη και δημοκρατικών στρατιωτικών του Μεσοπολέμου. Κάτω από μια τέτοια κατάσταση ιδεολογικής τρικυμίας (στην οποία συνεκφράζονταν η αγωνία για την τύχη του δημοκρατικού πολιτεύματος και η επιθυμία επιβολής “εθνοσωτήριας” δικτατορίας), αντέδρασε στο αποτέλεσμα των εκλογών της 5ης Μαρτ.1933 -που έδωσε τη νίκη στις αντιβενιζελικές δυνάμεις- και πραγματοποίησε στρατιωτικό πραξικόπημα. Το διάβημά του πάντως αυτό, αντίθετο με τη μόλις εκφρασμένη λαϊκή βούληση, προκάλεσε τη σύσσωμη αντίδραση του πολιτικού κόσμου (και του Ελ. Βενιζέλου), με αποτέλεσμα ο Πλαστήρας να υποχωρήσει και τελικό να υποχρεωθεί να διαφύγει στο εξωτερικό.
Ακολούθησε περίοδος γενικής αποσταθεροποίησης του πολιτεύματος της Προεδρικής Δημοκρατίας, δραματική συνέπεια της οποίας ήταν το βενιζελικό κίνημα της 1ης Μαρτ.1935. Κατά τις κρίσιμες εκείνες στιγμές η βενιζελική παράταξη προσέβλεψε στη στρατιωτική ηγεσία του Πλαστήρα, ο τελευταίος όμως, παρά τις προσπάθειές του, δεν κατόρθωσε να φτάσει στην Ελλάδα και να αναλάβει δράση. Ακολούθησε -μετά την καταστολή του κινήματος- ραγδαία πορεία προς την παλινόρθωση της βασιλείας (1935) και τη δικτατορία Μεταξά(1936), απέναντι στην οποία ο αυτοεξόριστος στρατηγός τήρησε απόλυτα εχθρική στάση, πρωτοστάτησε μάλιστα στις προσπάθειες δημιουργίας ενός είδους αντιδικτατορικού μετώπου με τη συνεργασία και του Κομνηνού Πυρομάγλου.
Ιδιαίτερα αμφιλεγόμενη είναι η στάση που τήρησε ο Πλαστήρας μετά την έκρηξη του Ελληνοϊταλικού Πολέμου, ο οποίος τον βρήκε εγκαταστημένο στις Κάννες (στο “ Κράτος του Βισύ ”). Συγκεκριμένα, έντονα αντίθετος με το μεταξικό καθεστώς (στην εξωτερική πολιτική, τους στρατιωτικούς χειρισμούς κτλ.), υποστήριξε αρχικό απόψεις που ερμηνεύτηκαν ως ηττοπαθείς.
Σύντομα πάντως , εγκολπώθηκε τις ιδέες της Εθνικής Αντίστασης και πρωτοστάτησε στην ίδρυση του ΕΔΕΣ του οποίου διατήρησε την αρχηγία χωρίς όμως να κατορθώσει να έλθει στην κατεχόμενη Ελλάδα. Σε όλη την περίοδο αυτή οι σχέσεις του με την εξόριστη ελληνική κυβέρνηση ( την οποία θεωρούσε επιβίωση του μεταξισμού ) υπήρξαν ιδιαίτερα ψυχρές.
Ο Πλαστήρας επανεμφανίστηκε στο πολιτικό προσκήνιο κατά τις τραγικές εμφύλιες συγκρούσεις που ακολούθησαν την Απελευθέρωση (Δεκεμβριανά), οπότε και κλήθηκε από τον αντιβασιλιά Δαμασκηνό και τους Βρετανούς να διαδεχτεί τον Γ. Παπανδρέου στην πρωθυπουργία. Κατά τη σύντομη Θητεία της πρώτης του εκείνης κυβέρνησης (3 Ιαν. - 8 Απρ.1945) συντελέστηκε η υποχώρηση του ΕΑΜ και η συνακόλουθη Συμφωνία της Βάρκιζας. Ο ίδιος πάντως, αντίθετος και με τις επιλογές της μη εαμικής πλευράς (μεθοδεύσεις για την παλινόρθωση του Γεωργίου Β' , δραστηριότητες της παραστρατιωτικής οργάνωσης ΙΔΕΑ, ακρότητες δεξιών ένοπλων ομάδων κτλ.), προκάλεσε ποικίλες αντιπολιτευτικές αντιδράσεις, οι οποίες κορυφώθηκαν με τη δημοσίευση στον Τύπο των απόψεων που είχε εκφράσει κατά την διάρκεια του Πολέμου. Συνέπεια του θορύβου που δημιουργήθηκε και των σχετικών πιέσεων ήταν να παραιτηθεί από την πρωθυπουργία και από την ενεργό πολιτική δράση.
Ο Πλαστήρας αντιτάχθηκε στην εμφύλια σύρραξη 1946 - 49 (πρώτος αυτός χρησιμοποίησε τον όρο “Εμφύλιος Πόλεμος”) και –παρά την οξύτατη αντίθεσή του με τις απόψεις και μεθόδους της εαμικής Αριστερός- δεν δίστασε να αποδώσει ευθύνες και στην κυβερνητική πλευρό για την αιματοχυσία. Κήρυκας μάλιστα της εθνικής συμφιλίωσης, προσπάθησε να βρει κάποιες μεθοδεύσεις ειρηνικής διευθέτησης των διαφορών, προσκρούοντας όμως στην αδιαλλαξία των εμπολέμων.
Μετά τη λήξη του Εμφυλίου, o Πλαστήρας αναμίχθηκε και πάλι στην πολιτική ζωή, υποσχόμενος πολιτική λήθης. Ιδρυτής και ηγέτης του κόμματος “Εθνική Προοδευτική Ένωσης Κέντρου”-ΕΠΕΚ (Ιαν. 1950), μετέσχε στις εκλογές της 5ης Μαρτίου 1950, κερδίζοντας την τρίτη θέση (με το 16,4% των ψήφων και 45 έδρες). Ένα μήνα αργότερα (15 Απρ.) σχημάτισε κυβέρνηση κεντρώου συνασπισμού (συνεργαζόμενος με τους Σ. Βενιζέλο, Γ. Παπανδρέου κ.ό.) και -συνεπής στις υποσχέσεις του- προώθησε μέτρα ειρήνευσης, με τα οποία επιδιωκόταν απαλλαγή της δημόσιας ζωής από τα εμφυλιοπολεμικά σύνδρομα (περιορισμός των διώξεων εναντίον της ηττημένης κομμουνιστικής Αριστεράς κτλ.). Με τη στάση του αυτή προκάλεσε την οργή της συντηρητικής αντιπολίτευσης και του συμμαχικού παράγοντα, αλλά και την αντίδραση των άλλων κεντρώων ηγετών. Ακόμη, η πολιτική του αποδοκιμάστηκε -ως παρελκυστική και από αυτή ακόμη την ηγεσία του παράνομου τότε ΚΚΕ.
Ο Πλαστήρας υποχρεώθηκε να παραιτηθεί από την πρωθυπουργία στις 19 Αυγ.1950. Κατά τις εκλογές της 9ης Σεπτ. 1951 το κόμμα του κέρδισε τη δεύτερη θέση (με 23,5% των ψήφων και 74 έδρες) και ο ίδιος -μετά την παραίτηση του Σ. Βενιζέλου από την πρωθυπουργία- ανέλαβε και πάλι πρόεδρος κυβέρνησης κεντρώου συνασπισμού (27 Οκτ.). Κατά την τελευταία του αυτή πρωθυπουργική Θητεία -με σοβαρά κλονισμένη την υγεία και με εμφανή τα σημάδια της κόπωσης δεν μπόρεσε να προβάλει ουσιαστική αντίδραση στις μεθοδεύσεις των πολιτικών του αντιπάλων, βαλλόμενος παράλληλα ως φιλοκομμουνιστής και ακραίος αντικομουνιστής.
Ακολούθησε η παραίτησή του και η διεξαγωγή νέων εκλογών με πλειοψηφικό σύστημα (16 Νοεμβρ.1952), κατά τις οποίες επικρότησε απόλυτα ο “Ελληνικός Συναγερμός” του Α. Παπάγου, ενώ ο ίδιος ο Πλαστήρας δεν εκλέχτηκε βουλευτής. Πέθανε πάμπτωχος, λίγους μήνες αργότερα (26 Ιουλ.1953).
Ο Πλαστήρας, προικισμένος με πολλά ψυχικό προτερήματα και ικανότητες, αναδείχτηκε σε ικανό αξιωματικό, άξιο επαναστατικό ηγέτη και ακέραιο πολιτικό. Δεν διέθετε όμως πολιτική ευελιξία και έτσι δεν μπόρεσε να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις της κοινοβουλευτικής ζωής κατά την πολυτάραχη μεταπολεμική περίοδο.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
gentikoule
Χμμμμ...!
Χμμμμ...!


Αριθμός μηνυμάτων : 64
Ηλικία : 41
Registration date : 19/09/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ΗΓΕΤΕΣ   Πεμ Σεπ 20, 2007 7:48 am

Ο Γεώργιος Παπαδόπουλος εγεννήθη εις το Ελαιοχώριον Αχαϊας την 5ην Μαϊου του 1919. Ο πατήρ του ονομάζετο Χρίστος και ήτο διδάσκαλος εις το επάγγελμα, η δε μήτηρ του εκαλείτο Χρυσούλα. Εις την πατρικήν του οικογένειαν συγκαταλέγονται και τα αδέρφια του Κωνσταντίνος και Χαράλαμπος.

Το 1937 κατετάγη εις την Σχολήν Ευελπίδων, διατελέσας Αρχηγός της Τάξεώς του και κατά τα 3 έτη σπουδών. Απεφοίτησε το 1940 ως ανθυπολοχαγός Πυροβολικού, και έλαβεν εξ' αρχής μέρος εις τον Πόλεμον του 1940 - 41.

Κατά την διάρκειαν της Κατοχής ανέπτυξε μεγάλην αντιστασιακήν δράσιν εις την περιοχήν της Δυτικής Πελοποννήσου, επιπλέον δε συνεδέθη ιδιαιτέρως μετά του μετέπειτα στρατηγού Γεωργίου Γρίβα (Διγενή). Ενυμφεύθη εν έτει 1941 την (πρώτην σύζυγόν του) Νίκην Βασιλειάδην, μετά της οποίας απέκτησε δύο τέκνα.

Λοχαγός ών, έλαβεν ενεργόν μέρος εις τας επιχειρήσεις του Εθνικού Στρατού κατά την διάρκειαν του Συμμοριτοπολέμου 1946 - 49, εκθέσας επανειλημμένως την ζωήν του εις κίνδυνον προς χάριν και σωτηρίαν της Πατρίδος. Συμμετείχε, μεταξύ άλλων, εις τας εκκαθαριστικάς επιχειρήσεις της IXης Μεραρχίας Πελοποννήσου, εις τα μέτωπα επιχειρήσεων Βαρδουσίων, Γράμμου, Βίτσι και αλλαχού.

Διά την ιδιαιτέραν ανδρείαν του και την συνολικήν πολεμικήν του δράσιν ετιμήθη δι' όλων των διακρίσεων Στρατιωτικής Αρετής (Χρυσά Αριστεία Ανδρείας, Χρυσούς Σταυρός, Μετάλλια Εξαιρέτων Πράξεων, κ.α.).

Κατά την διάρκειαν της στρατιωτικής του σταδιοδρομίας, εκτός της πολεμικής εμπειρίας του εις τα πεδία των μαχών, υπηρέτησεν και εις ποικίλας διοικητικάς και επιτελικάς θέσεις, μετεκπαιδεύθη δε και εις Στρατιωτικάς Σχολάς εν Ελλάδι (Ανωτέρα Σχολή Πολέμου, Σχολή Εθνικής Αμύνης ΓΕΕΘΑ), αποκτήσας ούτω λαμπράν και σφαιρικήν κατάρτισιν.

Ταγματάρχης ών, μετείχε το 1952 εις την σύνθεσιν του Στρατοδικείου το οποίον εδίκασε τον κομμουνιστοσυμμορίτην Νικόλαον Μπελογιάννην. Μειοψηφίσας δεν συνηγόρησεν εις την θανατικήν του καταδίκην, γεγονός που αποδεικνύει την αδέκαστον και αμερόληπτον κρίσιν του, καθώς και την απουσίαν κάθε είδους φανατισμού. Ο Γεώργιος Παπαδόπουλος δεν υπήρξε ποτέ τίποτε λιγότερον ή τίποτε περισσότερον από ένας αγνός υπερασπιστής της Πατρίδος του.

Το 1956 ετοποθετήθη με τον βαθμόν του Αντισυνταγματάρχου εις την ΚΥΠ όπου και διετέλεσεν Αρχηγός της Υπηρεσίας Εθνικής Ασφαλείας και Αντικατασκοπείας. Το 1960 προήχθη εις τον βαθμόν του Συνταγματάρχου. Με απόφασιν του Υπουργού Αμύνης Πέτρου Γαρουφαλιά μετετέθη το 1964 εις Έβρον, διατελέσας Διοικητής της 117 ΜΠΠ (Μοίρας Πεδινού Πυροβολικού) εις Ορεστιάδαν.

Τον Ιούνιον του 1965 απέτρεψε κομμουνιστοκίνητον απόπειραν δολιοφθοράς με στόχον τα οχήματα της μονάδος του, ακολούθως δε μετετέθη αρχικώς εις την 1ην Στρατιάν, εν συνεχεία δε (04/1966) εις το Τμήμα Επιχειρήσεων / 3ου ΕΓ/ ΓΕΣ.

Ηγηθείς της Επαναστάσεως της 21ης Απριλίου 1967 ανέλαβε την διακυβέρνησιν της χώρας. Η στρατιωτική του καριέρα αλλά ουχί και η προσφορά του προς την Πατρίδαν και το Έθνος, ετερματίσθη με την, τη αιτήσει του, αποστρατείαν με τον βαθμόν του Ταξιάρχου, την 20ην Δεκεμβρίου 1967.

Την πρωίαν της Παρασκευής 21ης Απριλίου 1967, εκήρυξε την ομώνυμον Εθνοσωτήριον Επανάστασιν, ως Αρχηγός της. Μετά των ετέρων Πρωτεργατών της, Ταξιάρχου (ΤΘ) Στυλιανού Παττακού και Συνταγματάρχου (ΠΒ) Νικολάου Μακαρέζου, έθεσε και πάλιν εαυτόν εις την διάθεσιν της Πατρίδος και του Έθνους, αποσκοπών εις την των αμφοτέρων Σωτηρίαν, και την αποτροπήν του Κομμουνιστικού κινδύνου.

Το απόγευμα της ιδίας ημέρας, μετά την καθολικήν λαϊκήν αποδοχήν και επικράτησιν της Επαναστάσεως, ωρκίσθη ως Υπουργός Προεδρίας της Εθνοσωτηρίου Κυβερνήσεως υπό τον Πρωθυπουργόν Κωνσταντίνον Κόλλιαν (1901 - 1998), τ. Εισαγγελέως του Αρείου Πάγου.

Μετά το αποτυχόν Κίνημα του Βασιλέως την 13ην Δεκεμβρίου 1967, ανέλαβε τον συντονισμόν και την ηγεσίαν των Ενόπλων Δυνάμεων. Ακολούθως και ύστερα από την αναχώρησιν (14.12.1967) του Άνακτος εις το εξωτερικόν, και την ορκωμοσίαν του Αντιστρατήγου Γεωργίου Ζωϊτάκη (1910 - 1996) εις την θέσιν του Αντιβασιλέως, ωρκίσθη ως Πρωθυπουργός και Υπουργός Εθνικής Αμύνης.

Διά της υπ' αριθμόν ΙΣΤ΄/23.12.1967 Συντακτικής Πράξεως και του 228/26.12.1967 Αναγκαστικού Νόμου, εχορήγησε την πρώτην Γενικήν Αμνηστίαν, αφορώσαν τα μετά την 21.04.1967 διαπραχθέντα πολιτικά αδικήματα, συμπεριλαμβανομένου και του Βασιλικού Κινήματος.

Την 25ην Μαρτίου 1968 παρουσίασε το πρώτον προσχέδιον του νέου Συντάγματος, καταρτισθέντος υπό 20μελούς Επιτροπής Νομομαθών υπό την προεδρίαν του τέως Προέδρου του Συμβουλίου της Επικρατείας, Χ. Μητρέλια. Τούτο, τροποποιηθέν και επαναπαρουσιασθέν διαδοχικώς την 11ην Ιουλίου και 14ην Σεπτεμβρίου 1968, εθεσμοθετήθη τελικώς διά της διεξαγωγής δημοψηφίσματος την 29ην Σεπτεμβρίου 1968 και ετέθη εις ισχύν από της 15ης Νοεμβρίου του ιδίου έτους.

Η σύνθεσις της Επιτροπής Νομομαθών ήτο: 1. Χαρ. Μητρέλιας, επίτιμος Πρόεδρος Συμβουλίου Επικρατείας 2. Γ. Μαριδάκης, Ακαδημαϊκός, επίτιμος καθηγητής Παν/μιου 3. Δ. Κιουσόπουλος, επίτιμος Εισαγγελεύς Αρείου Πάγου, τ. Πρωθυπουργός 4. Κ. Καυκάς, επίτιμος Πρόεδρος Αρείου Πάγου 5. Ι. Μανιάτης, επίτιμος πρόεδρος Συμβουλίου Επικρατείας 6. Α. Τούτσος, σύμβουλος Επικρατείας, υφηγητής Παν/μιου 7. Η. Κυριακόπουλος, καθηγητής Παν/μιου 8. Μ. Δένδιας, καθηγητής Παν/μιου 9. Χ. Βασιλακόπουλος, επίτιμος πρόεδρος Νομικού Συμβουλίου του Κράτους 10. Μ. Σταυρόπουλος, επίτιμος πρόεδρος Νομικού Συμβουλίου του Κράτους 11. Δ. Μαγγιώρος, επίτιμος πρόεδρος Νομικού Συμβουλίου του Κράτους 12. Ι. Παπαβλαχόπουλος, πρόεδρος ΑΣΔΥ 13. Κ. Γεωργόπουλος, υφηγητής Παν/μιου 14. Τσάτσος, υφηγητής Παν/μιου 15. Γ. Οικονομόπουλος, δικηγόρος 16. Π. Ζήσης, δικηγόρος 17. Δ. Αποστολίδης, δικηγόρος 18. Α. Τσουκαλάς, δικηγόρος 19. Α. Κουκλέλης, δικηγόρος 20. Ε. Πετραλιάς, δικηγόρος

Την 29ην Μαρτίου 1968 ανεκοίνωσε εις Θεσσαλονίκην, επ’ ευκαιρεία συγκεντρώσεως εκπροσώπων όλων των γεωργικών συνεταιρισμών της Βορείου Ελλάδος, την διαγραφήν όλων των πρό της 21ης Απριλίου 1967 συναφθέντων αγροτικών χρεών. Την 13ην Αυγούστου 1968 εγένετο ανεπιτυχής δολοφονική απόπειρα κατά της ζωής του, υπό του λιποτάκτου των τάξεων του Ελληνικού Στρατού Αλεξάνδρου Παναγούλη.

Εις το διάστημα Μαρτίου - Αυγούστου 1969 διετέλεσεν Υπουργός Παιδείας, από του Ιουλίου δε του 1970 ανέλαβεν και το Υπουργείον Εξωτερικών. Το αυτό έτος (1970) ενυμφεύθη την (δευτέραν σύζυγόν του) Δέσποιναν Γάσπαρην μετά της οποίας απέκτησεν εν τέκνον. Την 21ην Μαρτίου 1972, ωρκίσθη ως Αντιβασιλεύς, παραιτηθέντος του Στρατηγού Γεωργίου Ζωϊτάκη.

Κατήστειλε το εκδηλωθέν "Κίνημα του Ναυτικού" (23 - 25.05.1973), ακολούθως δε προέβη εις την κατάργησιν της Βασιλείας την 1ην Ιουνίου 1973, και την εγκαθίδρυσιν "Προεδρικής Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας". Προς τούτο προετάθησαν 12 τροποποιήσεις του Συντάγματος του 1968, με σκοπόν την αλλαγήν του Πολιτεύματος της Χώρας.

Μετά την διενέργειαν σχετικού Δημοψηφίσματος, εξελέγη την 29ην Ιουλίου 1973 Πρόεδρος της Δημοκρατίας, με Αντιπρόεδρον τον Στρατηγόν (ΠΒ) Οδυσσέαν Αγγελήν. Ωρκίσθη εις το νέον αξίωμα την 20ην Αυγούστου 1973, χορηγήσας ακολούθως, διά του υπ' αριθμόν 168/20.08.1973 Προεδρικού Διατάγματος, νέαν Γενικήν Αμνηστίαν εις τους πολιτικούς κρατουμένους, και απένειμε Χάριν εις τον επίδοξον δολοφόνον του Α. Παναγούλην. Παραλλήλως, διά του υπ' αριθμόν 167/20.08.1973 Προεδρικού Διατάγματος, ήρθη η ισχύς του Στρατιωτικού Νόμου εις Αθήνας και Πειραιάν.

Πιστός πάντοτε εις την Πατρίδαν και το Έθνος και μηδέποτε αποβλέπων ουδέ κατά το ελάχιστον εις προσωπικά οφέλη, επροετοίμασε τον δρόμο διά την διενέργειαν εκλογών την 10ην Φεβρουαρίου του 1974. Προς τον σκοπόν αυτόν, όλα τα στρατιωτικά μέλη της Επαναστατικής Κυβερνήσεως παρητήθησαν την 8ην Οκτωβρίου 1973, και η πρωθυπουργία της χώρας ανετέθη εις τον Σπυρίδωνα Μαρκεζίνην (22.04.1909 - 04.01.2000).

Την 6ην Οκτωβρίου 1973 Συριακαί και Αιγυπτιακαί δυνάμεις επετέθησαν συνδυασμένως κατά του Ισραήλ, γεγονός που εσηματοδότησεν την έναρξιν του πολέμου του "Γιόμ Κιππούρ". Αι πολεμικαί επιχειρήσεις διήρκεσαν μέχρις της 11ης Νοεμβρίου 1973, ότε υπεγράφη συμφωνία καταπαύσεως του πυρός. (Η συνδιάσκεψις ειρήνης μεταξύ Ισραήλ, Αιγύπτου, Συρίας και Ιορδανίας συνεκλήθη τελικώς την 21ην Δεκεμβρίου 1973 εις Γενεύην).

Την 20ην Νοεμβρίου 1973 απεδέχθη ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας την εισήγησιν του Πρωθυπουργού Σπ. Μαρκεζίνη όπως απορριφθή "νότα" του Στέητ Ντηπάρτμεντ, με την οποίαν εζητήτο η επέκτασις της ισχυούσης "Συμφωνίας Λιμενικών Διευκολύνσεων" μεταξύ Ελλάδος και ΗΠΑ, ώστε να επιτρέπεται η προσγείωσις αμερικανικών αεροπλάνων, φερόντων πυρηνικόν οπλισμόν, εις το αεροδρόμιον της Ελευσίνος. Τούτο απέβλεπεν εις την προετοιμασίαν του ανεφοδιασμού των Ισραηλινών με νέα αμερικανικά όπλα, εις περίπτωσιν επαναλήψεως των μετά των Αράβων εχθροπραξιών, αίτιναι ετέλουν εις ανακωχήν.

Την 25ην Νοεμβρίου 1973 ο επίορκος Διοικητής της ΕΣΑ, ταξίαρχος Δημήτριος Ιωαννίδης, ανέτρεψε με στρατιωτικόν πραξικόπημα την νόμιμον Κυβέρνησιν της χώρας, θέσας εις κατ’ οίκον περιορισμόν τον Εθνάρχην Γεώργιον Παπαδόπουλον.

Πρόεδρος της Δημοκρατίας ωρίσθη ο Στρατηγός Φαίδων Γκιζίκης (1917 - 1999), και Πρωθυπουργός ο Αδαμάντιος Ανδρουτσόπουλος. Την κυβέρνησιν των πραξικοπηματιών ώρκισεν αυθημερόν ο τότε Μητροπολίτης Ιωαννίνων Σεραφείμ.

Την 15ην Ιουλίου 1974, ημέρα Δευτέρα, εξεδηλώθη στρατιωτικόν πραξικόπημα κατά του Προέδρου της Κύπρου Αρχιεπισκόπου Μακαρίου. Ο τελευταίος διεσώθη και διέφυγεν εις το εξωτερικόν, όπου ομιλών την Παρασκευήν 19ην Ιουλίου 1974 ενώπιον του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, εκάλεσεν την Τουρκίαν όπως επέμβη ως Εγγυήτρια Δύναμις.

Ηκολούθησεν η τουρκική στρατιωτική εισβολή ("Αττίλας 1") κατά της νήσου, το Σάββατον της 20ης Ιουλίου 1974, ενώ παραλλήλως (20.07.1974) εκηρύχθη εν Ελλάδι Γενική Επιστράτευσις.

Δι’ ιστορικούς λόγους σημειούνται εις το σημείον αυτόν τινά εκ των προσώπων της εποχής:
Αρχηγός ΓΕΕΘΑ: Στρατηγός Γρηγόριος Μπονάνος
Αρχηγός ΓΕΣ: Αντιστράτηγος Ανδρέας Γαλατσάνος (απ. 1997)
Αρχηγός ΓΕΝ: Αντιναύαρχος Πέτρος Αραπάκης
Αρχηγός ΓΕΑ: Αντιπτέραρχος Δημήτριος Παπανικολάου
Κυβερνήτης του Υ/Β "ΓΛΑΥΚΟΣ" προς Κύπρον: Πλωτάρχης Βασίλειος Γαβριήλ
Κυβερνήτης του Υ/Β "ΝΗΡΕΥΣ" προς Κύπρον: (Wink
Διοικητής Πεζοναυτών προς Κύπρον: Συνταγματάρχης Δημήτριος Παπαποστόλου
Διοικητής ΓΕΕΦ (05.1973 - 15.07.1974): Αντιστράτηγος Γεώργιος Ντενίσης (1919 - 1996)
Επιτελάρχης ΓΕΕΦ: Ταξίαρχος Μιχαήλ Γεωργίτσης
Διοικητής ΕΛΔΥΚ: Ταξίαρχος Παύλος Παπαδάκης (Wink ή Ανδρέας Κονδύλης (Wink
Υφυπουργός Εξωτερικών ΗΠΑ: Τζο Σίσκο (Joseph Sisco)
Πρέσβης των ΗΠΑ (1970-1974) εν Αθήναις: Χένρυ Τάσκα (Henry Taska)
Υπουργός Εξωτερικών Τουρκίας: Τουράν Γκιουνές (Turan Gϋnes)

Σ.Σ.: Διά την πλήρην και αληθήν περιγραφήν των γεγονότων της εν λόγω περιόδου, βλέπε: "Ιστορικά Κείμενα" / "Μηνυτήριος Αναγγελία".

Την 23ην Ιουλίου 1974, ημέρα Τρίτη, κατόπιν συσκέψεως των Αρχηγών των Γενικών Επιτελείων μετά του Προέδρου της Δημοκρατίας Στρατηγού Φαίδωνος Γκιζίκη (εις ην συμμετείχον οι Παναγιώτης Κανελλόπουλος, Γεώργιος Μαύρος, Ευάγγελος Αβέρωφ, Ξενοφών Ζολώτας, Στέφανος Στεφανόπουλος, Σπυρίδων Μαρκεζίνης, Γεώργιος Αθανασιάδης-Νόβας και Πέτρος Γαρουφαλιάς) απεφασίσθη η παράδοσις της εξουσίας εις τους πολιτικούς.

Την 24ην Ιουλίου 1974, ημέρα Τετάρτη, επανήλθεν εκ Παρισίων ο Κ. Καραμανλής σχηματίσας κυβέρνησιν Εθνικής Ενότητος, ενώ την επομένην (25/7) οι υπουργοί των Εξωτερικών Μ. Βρεττανίας, Ελλάδος (Γεώργιος Μαύρος) και Τουρκίας προσήλθον εις συνομιλίας εν Γενεύη, αίτιναι διήρκεσαν μέχρι την 30ην του αυτού μηνός. Συνεφωνήθη η κατάπαυσις του πυρός εις την Κύπρον. Οι Τούρκοι είχον ήδη καταλάβει το 12% του Κυπριακού εδάφους.

Η δευτέρα εν Γενεύη συνδιάσκεψις μεταξύ των ως άνω μερών, ήρξατο την Παρασκευήν 9 Αυγούστου 1974 και διήρκεσεν μέχρι την 14ην του ιδίου μηνός. Μετά την κατάρρευσιν των διαπραγματεύσεων, επανελήφθησαν την 14ην Αυγούστου 1974, ημέρα Τετάρτη, αι τουρκικαί επιθετικαί στρατιωτικαί επιχειρήσεις ("Αττίλας 2") αίτιναι, μετά την κατάληψιν της Αμμοχώστου την 15.07.1974, κατέληξαν την 16ην Αυγούστου με την κατοχήν του βορείου τμήματος (37% της όλης εδαφικής εκτάσεως) της νήσου.

Σ.Σ.: Μετά την παράθεσιν των γεγονότων και των ημερομηνιών, καθίσταται πρόδηλον εις τον αντικειμενικόν ερευνητήν της ιστορίας, ότι ο Γεώργιος Παπαδόπουλος και το Επαναστατικόν Καθεστώς της 21ης Απριλίου 1967, ουδεμίαν σχέσιν είχον με την προδοσίαν της Κύπρου, ήτις εσχεδιάσθη και εξετελέσθη υπό του επιόρκου πραξικοπηματίου Δημητρίου Ιωαννίδη, του μόνου δικαίως εγκλείστου εις τας φυλακάς Κορυδαλλού.

Την 23ην Οκτωβρίου 1974 ο Γεώργιος Παπαδόπουλος εξετοπίσθη, μετά των επίσης Πρωτεργατών της Επαναστάσεως Στυλιανού Παττακού, Νικολάου Μακαρέζου, Ιωάννου Λαδά και Μιχαήλ Ρουφογάλη, εις την νήσον Κέαν. Την 21ην Ιανουαρίου 1975 προεφυλακίσθη επί τη βάση "νόμου" αναδρομικής ισχύος (το περίφημον "Δ΄ Ψήφισμα").

Μετά από "δίκην" ήτις διεξήχθη ενώπιον του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών από της 28ης Ιουλίου 1975, κατεδικάσθη την 23ην Αυγούστου 1975 εις θάνατον και στρατιωτικήν καθαίρεσιν διά το "αδίκημα" της "στάσεως", καθώς και εις ισόβια δεσμά διά το "αδίκημα" της "εσχάτης προδοσίας". Η θανατική ποινή του μετετράπη εις ισόβιον κάθειρξιν την οποίαν και εξέτισε εις τας φυλακάς Κορυδαλλού.

Σ.Σ.: Διά λεπτομερείας περί των δικαστικών διώξεων της εν λόγω περιόδου (Αυγούστου 1974 - 1975), βλέπε: "Η παράνομος δίκη του".

Εις τας αρχάς του 1984 ανεκηρύχθη αρχηγός του νεοϊδρυθέντος κόμματος της ΕΠΕΝ. Παρητήθη ωστόσο την 4ην Απριλίου 1984 από της θέσεως αυτής, διαφωνήσας διά την συμμετοχήν του κόμματος εις τας ευρωεκλογάς. Την 8ην Αυγούστου 1996 εισήχθη εις το Λαϊκόν Νοσοκομείον πάσχων από ανίατον μυασθένειαν του νευρικού συστήματος.

Την 11:48 της 27ης Ιουνίου 1999, ημέρα Κυριακή, παρέδωσε την μεν Ψυχήν του εις τον Κύριον, το δε Αθάνατον Έργον του οριστικώς εις τας χείρας της Ιστορίας, υπογράψας διά του θνητού σκηνώματός του το Αποφυλακιστήριον εκ των δεσμών της "δημοκρατίας". Την 30ην Ιουνίου 1999 ενεταφιάσθη εις το Α΄ Νεκροταφείον Αθηνών, όπου και προσκυνείται διά την προσφοράν του προς την Πατρίδαν και το Έθνος.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
Druidis
Αρχίζω και κολλάω!
Αρχίζω και κολλάω!


Αριθμός μηνυμάτων : 252
Ηλικία : 33
Location : Κόρινθος-Καβάλα
Registration date : 16/09/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ΗΓΕΤΕΣ   Πεμ Σεπ 20, 2007 9:47 am

Ο gentikoule γιατι μπορεσε και εκανε τοοσο τεραστιο ποστ ενω εγω δεν μπορω;;; Very Happy
Μυριζομαι καλυτερη αντιμετωπιση απο την επιμελητρια λογω πιθανων ιδιων ιδεολογιων!
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://www.korinthosfans.gr
Druidis
Αρχίζω και κολλάω!
Αρχίζω και κολλάω!


Αριθμός μηνυμάτων : 252
Ηλικία : 33
Location : Κόρινθος-Καβάλα
Registration date : 16/09/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ΗΓΕΤΕΣ   Πεμ Σεπ 20, 2007 10:01 am

Αυτη η σιγη σημαινει 2 πραγματα...
1)Ειναι η ενοχη της Κυριας επιμελητριας

2)Ετοιμαζετε η διαγραφη μου....


Υγ:Αν και σε λιγο γραφω Μ.Ε.Κ. εχω τρελα κεφια!
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://www.korinthosfans.gr
sTeLiTo
Επισκέπτης



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ΗΓΕΤΕΣ   Πεμ Σεπ 20, 2007 10:07 am

οποιος διαγραψει τον σπυρο, εχει φυγει σουμπιτος
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
 
ΗΓΕΤΕΣ
Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή 
Σελίδα 1 από 2Μετάβαση στη σελίδα : 1, 2  Επόμενο

Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτήΔεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
 :: Η αρένα των llamas :: Ιστορία-
Μετάβαση σε: